Co wiesz o chorobie pocałunków?

NASZ EKSPERT: Patrycja Jakimik, mgr farmacji


MONONUKLEOZA ZAKAŹNA TO CHOROBA WIRUSOWA, KTÓRA W WIĘKSZOŚCI PRZYPADKÓW DOTYCZY MŁODYCH OSÓB. ZE WZGLĘDU NA SPOSÓB PRZENOSZENIA WIRUSA NAZYWANA JEST RÓWNIEŻ „CHOROBĄ POCAŁUNKÓW”. JAKI JEST PRZEBIEG I JAK WYGLĄDA LECZENIE MONONUKLEOZY?

NA CZYM POLEGA MONONUKLEOZA?

Mononukleoza zakaźna to choroba wirusowa, która wywoływana jest przez przez wirus Epsteina i Barr (EBV). Wirus ten występuje w ślinie osoby zakażonej, dlatego też choroba ta nazywana jest niekiedy „chorobą pocałunków”. Wrotami zakażenia jest jama nosowo – gardłowa. U niektórych osób zakażenie może przebiegać bezobjawowo. Osoby te są bezobjawowymi nosicielami wirusa. Najczęściej są nimi dzieci do 10. roku życia, u których objawy nie występują lub są słabo zaznaczone. Pełnoobjawowa mononukleoza najczęściej występuje u osób wieku 15 – 25 lat.
Zakażenia powszechne są na całym świecie. Szacuje się, że nawet 90 – 95 % populacji jest zakażona wirusem Epstein i Barr. Oznacza to, że prawie każdy człowiek na świecie w pewnym momencie swojego życia zostaje zakażony tym wirusem. Do zachorowania na mononukleozę dochodzi zazwyczaj raz w życiu, ponieważ przechorowanie daje trwałą odporność. Po zakończeniu infekcji dochodzi do okresowego wydalania wirusów w płynach ustrojowych przez całe życie.

Ponieważ wirus znajduje się w ślinie zakażonej osoby, nie ma potrzeby jej izolacji od innych osób. Do zakażenia konieczny jest bliski kontakt, np. poprzez pocałunki, bądź też kontakt z zanieczyszczonymi śliną przedmiotami. Do pośredniego zakażenia może dojść w wyniku używania tych samych sztućców, picia z jednej szklanki lub butelki, używania tej samej szczoteczki do zębów, czy w przypadku niemowląt i małych dzieci umieszczania w ustach zanieczyszczonych zabawek. Zakażenie EBV możliwe jest także w wyniku przetoczenia krwi, przeszczepu komórek krwiotwórczych lub narządów litych. Okres wylęgania choroby wynosi 30 – 50 dni, a zakaźność utrzymuje się do 6 miesięcy.

OBJAWY I DIAGNOZOWANIE

Mononukleoza najczęściej rozpoczyna się od symptomów zwiastujących, które przypominają objawy grypowe. Pojawiają się bóle głowy, ogólne złe samopoczucie, nasilone uczucie zmęczenia i ogólne osłabienie. Po kilku dniach pojawia się wysoka gorączka (>38,50C), która utrzymuje się przez 10 – 14 dni. Dochodzi także do zapalenia gardła (anginy) i uogólnionego powiększenia węzłów chłonnych. Mononukleozie często towarzyszy uczucie zatkanego nosa. U małych dzieci charakterystyczny jest obrzęk górnych powiek, natomiast młodzi dorośli często uskarżają się na owrzodzenia i nadżerki narządów płciowych.
Lekarz ustala diagnozę na podstawie występujących objawów, jak również badań laboratoryjnych – morfologii krwi, aktywności aminotranferaz, oznaczenia swoistych przeciwciał anty-VCA IgM i przeciwciał anty-EBNA.

LECZENIE

Leczenie mononukleozy polega na łagodzeniu występujących w przebiegu choroby objawów. Brak jest leczenia przyczynowego. Podstawowym zaleceniem jest odpoczynek i unikanie wysiłku fizycznego. Powinny o tym pamiętać przede wszystkim osoby aktywne fizycznie, u których doszło do powiększenia śledziony. Intensywny wysiłek fizyczny może doprowadzić do pęknięcia powiększonej śledziony. Co prawda, jest to powikłania rzadkie, jednak wysoce niebezpieczne. Zaleca się 4 – tygodniową przerwę w treningach.
W razie potrzeby stosowane są leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe (np. paracetamol, ibuprofen). Ze względu na występowanie wysokiej gorączki ważne jest nawadnianie, najlepiej z wykorzystaniem doustnych płynów nawadniających dostępnych w aptece. Gdy dochodzi do silnego obrzęku dróg oddechowych, konieczne jest zastosowanie glikokortykosteroidów. W wyniku rozwoju choroby rzadko występują wtórne nadkażenia bakteryjne, które wymagają zastosowania antybiotyku. Mononukleoza zakaźna jest chorobą samoograniczającą się, w której dochodzi do ustąpienia objawów w ciągu 2 – 3 miesięcy.

PROFILAKTYKA

Aby zapobiec zachorowaniu na mononukleozę, należy przede wszystkim dbać o higienę i unikać korzystania z tych samych sztućców, naczyń czy szczoteczki do zębów, co osoba chora. Nie istnieje szczepionka przeciwko mononukleozie zakaźnej.


Piśmiennictwo:

Ołdak E. Mononukleoza zakaźna. Pediatr Dypl. 2012;16(6):15-21
Janeczko J. Mononukleoza zakaźna. Przegl Epidemiol. 2001;55: 421-431

NAJNOWSZE PORADY

Najnowsze filmy


KONTROLUJ CIŚNIENIE TĘTNICZE!
JAK URATOWAĆ LUDZKIE ŻYCIE?
SKOMPLETUJ DOMOWĄ APTECZKĘ!
Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
blog
post
page

Do góry
Skip to content